Wypożyczalnia samochodów Kalamata — cały Peloponez z jednej bazy

Kalamata ma jedną bardzo konkretną przewagę nad Atenami: nie trzeba przez nią przejeżdżać, żeby zobaczyć Peloponez. To brzmi jak banał, ale dla kogoś, kto leci tu na tydzień, różnica jest realna — z Aten do Kalamaty jedzie się 240 km autostradą A7 (trzy godziny plus postój), a stamtąd dopiero zaczynają się trasy, po które się przyjeżdża. Jeśli lecicie bezpośrednio na KLX (sezonowe połączenia z kilku polskich miast wiosną i jesienią), to cały południowy Peloponez — Mani, Mystras, Pylos, Voidokilia, Monemvasia — jest w zasięgu jednej bazy bez nadkładania 480 km w obie strony przez stolicę. To zmienia tygodniowy urlop z pośpiechu w spokój.

Lotnisko, miasto i pierwsza godzina

Lotnisko Kalamata International (KLX) leży 10 km na zachód od centrum, prosto na drodze do Pylos. To maleńki, jednohangarowy port — dwie bramki, jeden karuzelowy pas bagażowy, a przed terminalem rząd wypożyczalni, z których trzy największe mają kontakty czynne wyłącznie podczas przylotów. Odbiór auta zajmuje 10–15 minut bez tłumu (poza peak sierpniowym, gdy lotnisko dostaje jedno nagłe uderzenie europejskich charterów). Polecamy odebrać auto od razu i jechać — Kalamata miasto nie jest ani szczególnie ciekawa, ani kłopotliwa; ma ładny port, plażę spacerową wzdłuż promenady i kilka dobrych tawern, ale nie jest celem podróży. Jest bazą.

Pierwszej nocy zwykle zostajemy w samej Kalamacie (łatwy dojazd z lotniska, kolacja w porcie, wino meseńskie z olimpijskich winnic), a od drugiego dnia rano ruszamy w teren. Minimalny wiek kierowcy to 23 lata — to reguła praktycznie wszystkich greckich wypożyczalni i warto o tym wiedzieć przed rezerwacją, bo młodsi płacą dopłatę 8–12 € dziennie.

Trzy Peloponezy, trzy dni

Południowy Peloponez dzieli się na trzy wyraźne regiony i każdy zasługuje na osobny dzień.

Mani to palec południowy — dziki, skalny, bezdrzewny, z kamiennymi wieżami-fortecami, które przez stulecia stawiały przeciwko sobie skłócone rody. Dziś to najbardziej surrealistyczna część Peloponezu: droga schodzi wybrzeżem z serpentynami po wschodniej stronie Tajgetu, Areopoli jest naturalną stolicą z dwoma hostami i jednym bankiem, a za Areopoli asfalt wije się dalej aż do Vathii — wioski kamiennych wież zostawionej przez mieszkańców w latach 60. Niektóre z wież są dziś butikowymi hotelami; większość jest pusta. Tuż za Vathią, na samym cyplu, jest przylądek Tajnaron — najbardziej wysunięty na południe punkt europejskiego kontynentu (poza Hiszpanią). Trasa 1 powyżej, 160 km w obie strony, cały dzień.

Zachodnie wybrzeże — Methoni, Pylos, Voidokilia — to zupełnie inna Grecja. Tu jest zielono, dużo oliwnych gajów, szerokie plaże i historia stoi na każdym zakręcie. Methoni ma okrągłą wenecką twierdzę wchodzącą w morze ośmiobocznym donżonem Bourtzi — jedno z najpiękniejszych miejsc Peloponezu, a turysta tu praktycznie nie dociera. Pylos siedzi na wzgórzu nad zatoką Navarino (tu w 1827 roku zatopiono turecką flotę, co otworzyło drogę do niepodległości Grecji), a za miastem leży Voidokilia — plaża w idealnym kształcie litery omegi, nad którą stoi ruina zamku Paleokastro i pusta jaskinia Nestora z XIII wieku p.n.e. Trasa 2, 120 km w obie strony.

Środek Peloponezu — Mystras i Sparta — wymaga przejazdu przez najwyższą przełęcz Peloponezu. Droga Langada z Kalamaty do Sparty wspina się do 1524 m przez masyw Tajgetu, godzinę serpentyn w każdą stronę. Warto — bo Mystras jest jednym z najbardziej niezwykłych miejsc archeologicznych Grecji: bizantyjskie ruiny miasta-ducha wczepione w stok góry, z kościołami, pałacem Palaiologów i zamkiem Villehardouin na szczycie. Zwiedzanie zajmuje 3–4 godziny i wymaga dobrych butów. Sparta w dolinie poniżej jest dziś niepozornym miasteczkiem, ale muzeum archeologiczne warto odwiedzić. Trasa 3, 180 km, cały dzień.

Praktyka: parking, paliwo, drogi

Parking w Kalamacie jest prawie wszędzie darmowy — to jedno z ostatnich miast w UE, gdzie można zaparkować w centrum bez parkomatu. Port (baza dla spacerów nad morzem) jest darmowy całodobowo, a promenada Navarinou ma długi pas darmowych miejsc. Strefa niebieska obejmuje tylko kilka ulic w starym centrum i kosztuje 1 €/h. W Methoni, Pylos, Areopoli parking jest darmowy. Jedyne miejsce, gdzie zapłacicie więcej — to sam dolny parking pod Mystras (3 €/dzień), bo oficjalny zjazd zamknęli w 2019 i zostawili tylko jedno wejście od wioski.

Benzyna w regionie chodzi po 1,80–1,88 €/l, diesel 1,58–1,65 €/l. Najdroższe stacje są przy lotnisku i na A7 (autostrada do Korintu); najtańsze — w Messini i Messolonghi po drodze na zachód. Diodia (opłaty autostradowe) na A7 do Korintu to cztery bramki i łącznie ok. 12 € w jedną stronę. Drogi regionalne (EO82, EO7, przełęcz Langada) są darmowe i w dobrym stanie, ale wąskie — jeśli jedziecie większym autem niż kompakt, na serpentynach Mani trzeba zwalniać na każdym zakręcie.

Sezon

Maj–czerwiec i wrzesień–październik to praktycznie wszystko, co piszemy o greckim południu. W czerwcu na plażach zachodniego wybrzeża jeszcze nie ma tłumów, woda ma 22–24 °C, a światło trwa do 20:30. We wrześniu morze ma nawet 25 °C (rekordowe latem rozgrzewa Zatokę Meseńską dłużej niż Morze Egejskie), trawy schną na ochrowo, a nocne temperatury spadają do komfortowych 18 °C. Lipiec i sierpień to 35 °C w mieście, 40 °C w dolinie Eurotasu i plaże zapełnione Francuzami i Niemcami. Zimą Kalamata jest spokojna, ciepła jak na Europę (12–16 °C), ale przełęcz Langada potrafi dostać śnieg od grudnia do lutego i droga do Mystrasu zostaje zamknięta na kilka dni.

Grecja to też Ateny i Delfy na północ, Saloniki jeszcze dalej, a potem cztery wyspy. Kalamata jest najbardziej ukrytą bazą kraju — i właśnie dlatego najlepszą dla kogoś, kto chce zobaczyć Peloponez w spokoju.

Trzy gotowe trasy jednodniowe