Wypożyczalnia samochodów Korfu — zielona wyspa Jonii samochodem

Korfu leży tam, gdzie Grecja kończy się od północy, a zaczyna od zachodu — 600 kilometrów od Aten, 2 kilometry od albańskiego wybrzeża w najwęższym miejscu cieśniny, i praktycznie w zasięgu wzroku włoskich pięt na zachodzie. Z tego położenia wynika wszystko: klimat jest wilgotny i zielony (a nie suchy jak na Krecie czy Rodos), kuchnia jest doprawiona włoskim wpływem (pastitsada z wołowiny długo duszonej w sosie pomidorowym, sofrito z czosnku i octu), a architektura starego miasta — weneckimi fortecami, francuskimi arkadami i angielskim pałacem z czasów brytyjskiego protektoratu. Korfu jest jedyną grecką wyspą, której historia nie przeszła przez osmańskie ręce (Wenecja trzymała ją przez czterysta lat i obroniła się przed wszystkimi tureckimi oblężeniami). Dla kierowcy oznacza to wyspę małą (180 km pętli), łatwą do objechania w dwa dni, z wąskimi drogami typu “dwa samochody ledwo się mijają” i intensywnie zieloną roślinnością, która w maju i czerwcu jeszcze pachnie jaśminem i eukaliptusem.

Lotnisko i miasto: bardzo blisko

Lotnisko Korfu Ioannis Kapodistrias (CFU) leży 3 km na południe od starego miasta Kerkiry — to praktycznie rekord Grecji pod względem bliskości lotniska do centrum. Pas startowy ciągnie się tuż nad morzem, a samoloty lądują tak nisko nad zatoką Halikiopoulou, że pasażerowie w windrow widzą mężczyzn łowiących z mola. Wszystkie wypożyczalnie mają biura w hali przylotów, z tym że lotnisko Korfu jest małe — dwa pasy bagażowe, sześć punktów wypożyczalni, i w szczycie sezonu (czerwiec–sierpień, wieczory) robi się gęsto. My polecamy lądować rano.

Kerkira (stare miasto Korfu) jest wpisana na UNESCO i oficjalnie uważana za najlepiej zachowane miasto kolonialne regionu Morza Śródziemnego. Dwie weneckie forty (Stara Forteca z VI wieku, Nowa Forteca z XVI), francuskie arkady Liston na Esplanadzie (z kawiarniami stylizowanymi na paryski XIX wiek), angielski Pałac Świętych Michała i Jerzego, grecki Kościół Świętego Spyridona z najcenniejszą relikwią wyspy — wszystko w obrębie jednego pieszego kwartału. Samochód do starego miasta nie wjedzie (strefa piesza i wąskie uliczki). Parking: Mandouki przy porcie albo strefa niebieska wokół Esplanady (1 €/h przez parkomat, maks 3 godziny).

Pętla wyspy: 180 km, dwa dni

Korfu jest najmniejszą wyspą w Trasie Marzeń pod względem ring roadu — tylko 180 km pełnej pętli. Ale to 180 km podzielone na trzy bardzo różne strefy: zachodnie wybrzeże z Paleokastritsą (Trasa 1), północne z Kassiopi i Pantokratorem (Trasa 2), południowe z Lefkimmi i Kavos (Trasa 3). Pełny objazd w jeden dzień jest teoretycznie możliwy (8 godzin + przystanki), ale mija się z celem — trasy Korfu są krótkie, wioski małe, a wartość leży w posiedzeniu w tawernie nad zatoką, a nie w przejechaniu trasy. Nasza stała rekomendacja to dwa dni, a w ostateczności trzy — dwa dni na ring road, jeden dzień na Paksos (jednodniowy wyjazd promem z Kavos lub Kerkiry).

50 km serpentyn głównie przypada na drogę do Pantokratora i zjazdy do Paleokastritsy — obie wąskie (szerokość z trudem pozwalająca na dwa auta), asfaltowe, ale po deszczu śliskie (korkowe opony jesienią nie są złym pomysłem). Reszta wyspy jest relatywnie płaska — długie piaszczyste plaże wschodniego wybrzeża (Barbati, Nissaki, Ipsos) leżą przy drodze głównej EO24, a droga na południe do Lefkimmi ma dobre dwa pasy.

Paleokastritsa, Kassiopi, Pantokrator

Paleokastritsa jest wizytówką Korfu i z jakiegoś powodu nie wypiera się tej roli — to rzeczywiście najpiękniejsze miejsce wyspy. Sześć zatoczek wchodzi w wysoki klif, woda ma kolor turkusowy po ciemnozielony, a na ostatnim cyplu stoi biały klasztor Zoodochos Pigi z XIII wieku, zamieszkany przez kilku mnichów i turyści są mile widziani (zabaruj krzyż nad wejściem i wchodź). Najlepszy widok nie jest z samej plaży, tylko z wioski Lakones 4 km wyżej — tam stoi kilka tawern z nazwami typu “Bella Vista”, a widok na Paleokastritsę z góry jest klasycznym kadrem Korfu. Jeszcze wyżej, za Lakones, jest parking dla zamku Angelokastro — piesza ścieżka 20 minut do ruin bizantyjskiej twierdzy na 300-metrowym klifie, gdzie mieszkańcy kryli się podczas tureckich napadów. Trasa 1.

Pantokrator to najwyższy szczyt wyspy (906 m) i druga obowiązkowa trasa. Droga wspina się z Ipsos lub Strinilas wąskimi serpentynami przez lasy sosnowe i kamienne wioski, które w czasach włoskiej okupacji (1941–1943) były miejscem partyzanckiego oporu. Na szczycie stoi klasztor Pantokratora z XIV wieku — dziś oblepiony nadajnikami telekomunikacyjnymi, ale widok ratuje wszystko. Na wschód 15 km cieśniną widać Albanię (wybrzeże Sarandy), na zachód w pogodny dzień włoskie Puglie, na południe cała Korfu w dół. Jesienią poranki bywają mgliste — lepiej jechać po 11:00, kiedy chmura z góry spłynie. Trasa 2.

Praktyka: wąskie drogi, parking, promy

Drogi Korfu są wąskie nawet jak na greckie standardy. Wiele lokalnych dróg ma szerokość 1,5 pasa — spotkanie dwóch aut na takim odcinku wymaga zjechania jednego na pobocze. Zjazdy do plaż (Barbati, Nissaki) są ostre i krótkie, parking czasami musi mieszkańcy udostępnić za 2–3 € od samochodu. Jeśli pierwszy raz jeździcie po greckich wyspach, Korfu jest dobrą wyspą na “łagodny start” — odległości są małe, ruch słaby poza centrum miasta Kerkira, a serpentyny krótsze niż na Krecie czy Rodos.

Parking w samej Kerkirze jest płatny w strefie niebieskiej (1 €/h, max 3 godziny) — kupujecie bilet w kiosku albo przez aplikację SMS. Poza miastem parking jest prawie wszędzie darmowy: w Paleokastritsa (parking gminny 50 m od plaży), Kassiopi (port darmowy), Lefkimmi (darmowy na głównym placu), Kavos (darmowy poza sezonem, 5 €/dzień w szczycie). Jedyny płatny parking górski to Angelokastro (2 €).

Benzyna na Korfu jest najdroższa ze wszystkich greckich wysp, bo wszystko przypływa promem z lądu — 1,92–1,98 €/l dla benzyny, 1,72–1,78 €/l diesel. Najtańsze stacje są w Kerkirze na obrzeżach (Shell koło lotniska) i w Lefkimmi; najdroższe w Paleokastritsa, Kassiopi i Kavos. W górach (Pantokrator, Chlomos) stacji praktycznie nie ma — tankować na dole.

Sezon

Korfu ma łagodniejszy klimat niż południowa Grecja — bliżej włoskiego niż egejskiego. Maj i czerwiec są idealne: wszystko zielone po zimowych deszczach, powietrze 22–26 °C, morze 20–22 °C (dla Polaka chłodne, ale do pływania), wiosenne kwitnienie jaśminu i bugenwilli. Wrzesień to drugi szczyt — morze cieplejsze po lecie (24 °C), ziemia dalej nie wypalona tak jak na Krecie, ceny spadają. Lipiec i sierpień to 28–33 °C i brytyjscy charterowi turyści wypełniający wschodnie wybrzeże (Ipsos, Sidari, Kavos), ale Paleokastritsa i Pantokrator pozostają względnie spokojne. Październik już chłodniejszy (19–23 °C, woda 22 °C), ale światło staje się miodowe i tłumy znikają. Zima — to cały inny temat: Korfu ma najwięcej deszczu w Grecji (1100 mm rocznie), wiele tawern zamkniętych, ale za to zielono, tanio, i całe wyspę można mieć dla siebie. Nie każdy typ wakacji, ale jest swój urok.

Grecja to też dwie bazy na Krecie w środku Morza Kreteńskiego oraz Rodos na wschodnim krańcu Morza Egejskiego — zupełnie inne morza, inna temperatura i inna roślinność. Korfu jest zachodnią bramą kraju, najbliżej Włoch i Albanii, i dla kogoś, kto przylatuje z Europy Środkowej — najbardziej naturalnym pierwszym krokiem w greckie wyspy.

Trzy gotowe trasy jednodniowe