Wypożyczalnia samochodów Walencja — od Albufery po Peñíscolę
Walencja bywa w naszych marszrutach “trzecim wyborem po Barcelonie i Alicante”, który po pierwszym wieczorze okazuje się najprzyjemniejszy z całej trójki. Miasto jest większe niż Alicante, spokojniejsze niż Barcelona, ma lotnisko bez kolejek, a za rogatkami zaczyna się Albufera — jedno z tych miejsc, gdzie jedzenie jest powodem do wynajmu samochodu. Redakcja przyjeżdża tu zwykle na weekend w październiku i za każdym razem zastanawia się, dlaczego Walencja nie jest obowiązkowym punktem każdej trasy po Hiszpanii.
Dlaczego Walencja
Trzy powody. Po pierwsze — geografia. Walencja leży dokładnie pośrodku wschodniego wybrzeża, godzinę od Barcelony autostradą, dwie godziny od Alicante, godzinę od gór Maestrazgo. To jedyne miasto w Hiszpanii, z którego w promieniu 150 km masz morze, góry, stepową półpustynię i mokradła — i każde z nich inne. Żadne inne miasto na wschodzie Hiszpanii tego nie oferuje.
Po drugie — Walencja jest bazą do regionu, który Polacy prawie nie znają. Peñíscola (nazywana “Gibraltar Walencji” za zamkowy cypel wchodzący do morza), Morella (średniowieczna forteca 1072 m nad poziomem morza), Requena (winnice i mauretańskie stare miasto). To nie są punkty z Instagrama — to miejscowości, które z Warszawy dolatuje się na weekend i wraca się z zaskoczeniem.
Po trzecie — Walencja to paella, ale w sensie gastronomicznym, nie turystycznym. Prawdziwa paella walenciana rodziła się w Albuferze — jeziorze 15 km na południe od miasta, gdzie aż do lat 60. paellę gotowały żony rybaków nad ogniem, z wody ze słodkich kanałów, z ryżu z lokalnych pól. W El Palmar do dzisiaj są rodzinne paelladoras, które tego trzymają się od pięciu pokoleń. Restauracja w centrum Walencji, z paellą za 18 €, to karykatura tego, czym paella jest naprawdę.
Lotnisko Manises (VLC) leży 9 km od centrum, ma jeden terminal i jest zaskakująco sprawne — hala wypożyczalni tuż za wyjściem z hali przylotów, bez długich marszów, bez shuttli, bez labiryntów.
Jak odebrać samochód z lotniska
Manises (kod VLC) jest jednym z najprostszych lotnisk w Hiszpanii pod kątem wypożyczania auta. Jeden terminal, jedno piętro. Hale wypożyczalni są w budynku parkingu P1–P2, do którego idzie się z hali przylotów przez kryty chodnik, 4 minuty pieszo. Wszystkie liczące się firmy są na miejscu: Europcar, Avis, Hertz, Sixt, Goldcar, Centauro, Enterprise, OK.
Dwa nasze obserwacje z VLC. Po pierwsze, kolejki są krótsze niż na ALC i BCN. Walencja nie jest jeszcze masowo atakowana przez lotnictwo niskokosztowe, co oznacza, że nawet w lipcu 30 minut wystarczy. Po drugie, ceny są niemal identyczne jak w Alicante — paradoksalnie taniej niż w Madrycie czy Maladze.
Standardowe reguły redakcyjne zachowujemy: full-to-full, fotografowanie uszkodzeń z czterech stron, zachowywanie zdjęć. Na VLC stacja Repsol na V-11 przed zjazdem do lotniska jest tańsza niż przy samym lotnisku o 5–7 centów/l.
Wyjazd z VLC: jeden znak na rondzie prowadzi na V-11, która za 3 km wpada w obwodnicę V-30. Stamtąd dwa kierunki: A-7 na południe (Albufera, Alicante), V-21 na północ (Sagunto, Peñíscola). Wszystko oznakowane, bez niespodzianek. W godzinach szczytu (8:00–9:30 rano, 17:30–19:00 wieczór) V-30 stoi — planuj wyjazd poza tymi godzinami.
Auto to pierwszy próg wakacji
Między halą przylotów a pierwszym zakrętem mieści się dokładnie jedna decyzja. Zajmij się nią teraz, żeby na miejscu nie było już o czym myśleć.
Trzy trasy jednego dnia
Trasa 1: Walencja → Albufera → El Palmar
Nie ma dnia lepszego na paellę. Nie ma. Wyjazd z Walencji CV-500, czyli drogą wzdłuż wydm El Saler — 20 minut i jesteś na skraju Parku Natury Albufera. Albufera to największe słodkowodne jezioro w Hiszpanii, otoczone polami ryżu, kanałami i trzcinowiskami. Tu w XIII wieku arabowie zakładali pierwsze pola ryżu w Europie, tu dziesiątki wieków później ryż + przypadek ogniska dały paellę.
Pierwszy przystanek: El Palmar, wioska na wyspie w środku jeziora. Rodzinne paelladoras (Mateu, La Brasa, Casa Carmina) serwują paellę walenciana od 12:00 do 15:30. Uwaga: nie szafran, tylko ryż bomba, królik, kura, fasole, pomidor, rozmaryn. Nie owoce morza — to jest paella mixta, dla turystów. Prawdziwa paella w Albuferze jest mięsna. Rezerwuj stolik z dwudniowym wyprzedzeniem.
Po obiedzie godzinna łódka albuferenca — tradycyjna łódź rybacka po jeziorze, 4 €/osoba, 40 minut wśród trzcin. Zachód słońca nad Albuferą jest obowiązkowy — rybacy w tradycyjnych łodziach, mgła nad jeziorem, pole ryżu w kontrze do światła. Powrót CV-500. Całość: 60 km, pół dnia + kolacja.
Trasa 2: Walencja → Xàtiva → Bocairent
Dzień w głąb regionu. A-7 na południe do Xàtivy — 60 km, 50 minut. Xàtiva jest jednym z najstarszych miast Hiszpanii (założona przez Iberów, rozwinięta przez Rzymian, rozbudowana przez mauretanów), a jej zamek na dwóch szczytach grzbietu jest jednym z najdłuższych w Hiszpanii. Spacer wokół murów zajmuje półtorej godziny, widok na dolinę od wschodu — warty sam w sobie przyjazdu.
Po południu 40 km dalej w góry Sierra de Mariola do Bocairent — średniowiecznego miasteczka wbudowanego w zbocze, z Covetes dels Moros (mauretańskimi pieczarami) wydrążonymi w skale przy wjeździe do miasta. Bocairent ma 4000 mieszkańców i jedno stare miasto tak intaktne, że wygląda jak plan filmu. Stąd w razie chęci można skręcić do winnic Terres dels Alforins — region wina bez turystów, gdzie lokalny producent za 10 € oferuje godzinną degustację. Powrót A-7. Całość: 180 km.
Trasa 3: Walencja → Sagunto → Morella → Peñíscola
Najambitniejszy dzień z Walencji. 280 km, ale trzy zupełnie różne odsłony historii. Wyjazd V-21 na północ, 30 minut do Sagunto — miasta z największym zachowanym amfiteatrem rzymskim w regionie Walencji (I wiek n.e., wciąż używany do koncertów). Pod amfiteatrem rozciąga się stare miasto wbudowane w zbocze.
Potem A-7 na północ, 90 km do zjazdu na CV-14, która prowadzi w góry do Morelli. Morella jest cudem: miasteczko całkowicie zamknięte w murach obronnych, położone 1072 m nad poziomem morza, z zamkiem na iglicy widocznym z odległości 30 km. Spacer wokół murów, obiad w którejś z tapas barów przy Plaza Colón. To miasto nie zmieniło się od XV wieku i wygląda dokładnie tak, jak wtedy.
Po południu zjazd na brzeg do Peñíscoli — 70 km dalej. Peñíscola to cypel skalny wchodzący w morze, zwieńczony zamkiem Papa Luna (antypapież Benedykt XIII, XV w.). Na dolnym poziomie jest stare miasto z wąskimi bielonymi uliczkami, a dookoła — plaża Norte, gdzie w 2016 kręcili Grę o Tron (Meereen). Zachód słońca z murów zamku. Powrót AP-7 (płatna, ale o godzinę szybsza). Całość: 280 km, 12 godzin.
Parkingi
W centrum Walencji obowiązuje strefa ORA — płatna uliczna, pasy niebieskie, 9:00–14:00 i 16:00–20:00 od poniedziałku do soboty. 1,30 €/h, maksimum 2 godziny. Pasy pomarańczowe są dla mieszkańców — nie stawać.
Nasze sprawdzone miejsca:
- Parking Ciudad de las Artes y las Ciencias — 14 €/dzień, 10 minut spacerem do starego miasta, najlepsza opcja na 2–3 dni
- Parking Plaza de la Reina — 22 €/dzień, w sercu starówki, dla wygody i noclegu w centrum
- Parking Plaza del Ayuntamiento — 20 €/dzień, kolejna opcja centralna
- Darmowy parking Malvarrosa (przy plaży, 10 minut tramwajem do centrum) — darmowo, ale latem pełny o 10:00
Poza centrum, np. w dzielnicy Ruzafa, uliczne parkowanie jest możliwe (pas biały) i zwykle darmowe.
Auto to pierwszy próg wakacji
Między halą przylotów a pierwszym zakrętem mieści się dokładnie jedna decyzja. Zajmij się nią teraz, żeby na miejscu nie było już o czym myśleć.
Kiedy jechać
Marzec–maj i wrzesień–listopad — najlepszy okres. Walencja w październiku jest jednym z naszych ulubionych terminów: 23 °C, mniej turystów, paella w Albuferze pełne miejsc, pomarańcze właśnie dojrzewające. Maj ma święto Las Fallas (cały marzec właściwie), kiedy miasto pali wielkie papierowe figury — spektakularne, ale ceny noclegów ×3.
Lipiec–sierpień — 32 °C w upale, ale z morską bryzą lżej niż w Sewilli. Plaża Malvarrosa zatłoczona, ale Albufera wciąż ma ciche kąty. Ceny wypożyczeń ×1,6.
Grudzień–luty — 15–19 °C, sucho, ceny najniższe. Sagunto i Peñíscola pod zimowym słońcem mają zupełnie inny nastrój — mniej pocztówkowy, bardziej filmowy.
Zanim wyjedziesz
Cztery rzeczy, które w Walencji regularnie nas ratują.
Pierwsza — paella w El Palmar wymaga rezerwacji. Naprawdę. W sezonie dzwonisz dwa dni wcześniej, nie dzień wcześniej. Najlepsze (Mateu, Casa Carmina, La Brasa) w soboty o 13:30 są pełne na dwa tygodnie naprzód.
Druga — AP-7 do Peñíscoli vs A-7. AP-7 (płatna) z Walencji do Peñíscoli kosztuje 16 € i jest o godzinę szybsza. A-7 biegnie wolniej, ale przez stare miasteczka. Jeśli jedziesz na cały dzień, wybierz AP-7 tam, A-7 z powrotem wieczorem (bez opłat, pustka, krajobraz w zachodzie).
Trzecia — Walencja ma strefę niskiej emisji od 2024, ale na razie mniej restrykcyjną niż Barcelona. Dotyczy głównie Ciudad Vella. Każde nowe auto z wypożyczalni spełnia normę, więc nie martw się — ale sprawdź, czy masz distintivo ambiental na szybie.
Czwarta — nie bierz paelli w turystycznych restauracjach przy Plaza de la Virgen i Plaza de la Reina. Zrobią ci paellę mixtę za 18 €, która nie ma nic wspólnego z walenciana. Paella jest w Albuferze, godzinę jazdy stąd. A w samym centrum lepiej idź na tapas (Central Bar Ricard Camarena, Tasca Angel), nie na “typowo walenckie menu degustacyjne”.
Trzy gotowe trasy jednodniowe
Walencja → Albufera → El Palmer
Półdniowa ucieczka do prawdziwej kolebki paelli. CV-500 wzdłuż wydm, łódka po Albuferze, kolacja w rodzinnej paelleadora w El Palmar — to jest miejsce, gdzie paella się zrodziła, nie restauracja przy Plaza de la Virgen.
Walencja → Xàtiva → Bocairent
Dzień w głębi regionu Walencji. A-7 na południe do Xàtivy (60 km), podwójny zamek na grzbiecie — jeden z najciekawszych widoków na południu. Po południu 40 km w góry do Bocairent, średniowiecznego miasteczka z jaskiniami mauretańskimi.
Walencja → Sagunto → Morella → Peñíscola
Północny outing, długi ale niepowtarzalny. Sagunto ma największy zachowany amfiteatr rzymski w regionie, Morella jest katalońską fortecą w chmurach, a Peñíscola to zamek Papa Luna wchodzący wprost w morze — plan zdjęciowy do Gry o Tron.