Wypożyczalnia samochodów Lizbona — od lotniska po Cabo da Roca

Lizbona zaczyna się dla nas w chwili, kiedy żółty tramwaj 28 z piskiem bierze zakręt przy kościele São Vicente i na moment widać całą rzekę Tag aż po most 25 Kwietnia. Ale prawda jest taka, że w samej Lizbonie auto jest raczej przeszkodą niż pomocą. My jeździmy tak: dwa dni w mieście bez samochodu, i dopiero trzeciego rano odbiór — bo wszystko, co sprawia, że Lizbona trzyma się w pamięci dłużej niż weekend, jest za miastem.

Dlaczego Lizbona

Lizbona jest bazą logistyczną całej środkowej Portugalii — ale tu logistyka przegrywa z geografią. W ciągu godziny drogi masz Sintrę (pałace w chmurach), Cabo da Roca (najdalej wysunięty punkt kontynentu Europy), Cascais (atlantycka promenada ze zmierzchem w restauracji) i pola Alentejo z korkowcami i Évorą. To promień, w którym każdy kierunek wygląda jak inne województwo.

Drugi powód: lotnisko Humberto Delgado (LIS) jest siedem kilometrów od centrum. Nie ma w Europie wielu stolic, gdzie z bramki do hali odbioru aut idzie się dziesięć minut pieszo. Dlatego nawet krótki wynajem — dwa, trzy dni — ma tu sens. Bierzemy auto rano, o dziesiątej jesteśmy w Sintrze, o osiemnastej oddajemy klucze.

Trzeci powód: Lizbona jako miasto jest strome. Naprawdę strome. Siedem wzgórz, a na każdym kostka brukowa, która sprawia, że Fiat Panda z wypożyczalni może gubić przyczepność przy starcie pod górę. Dlatego do wyjazdów radzimy kompakt z sensownym sprzęgłem albo — jeśli nie prowadzisz manualnie — automat. W Portugalii cena za automat potrafi być 30–40% wyższa, ale tydzień z kulawym sprzęgłem w Alfamie leczy wszystkie wątpliwości.

Ostatni argument: Lizbona jest punktem startowym Portugalii jako takiej. Wszystko inne — Porto, Dolina Douro, Algarve — leży na A1 albo A2 w zasięgu jednego dnia. Nie musisz tu zostawać tygodnia, żeby wyjść poza miasto.

Jak odebrać samochód z lotniska

Lotnisko Humberto Delgado (LIS) leży praktycznie w mieście — autobusem 744 albo metrem (czerwona linia Aeroporto) jest się w centrum w 20 minut. Hala wypożyczalni (Rent-a-Car Center) jest w Parque P6, do którego idzie się z terminala 1 przez kładkę, około 5 minut. Tam mają punkty wszystkie duże firmy — Europcar, Sixt, Avis, Hertz, Budget, Goldcar — i kilka lokalnych, które często mają lepsze ceny (Guerin, Drive on Holidays).

Przy odbiorze zawsze sprawdzamy trzy rzeczy. Po pierwsze — urządzenie Via Verde albo Easy Toll. Bez niego nie można używać autostrad z kamerami (A22 w Algarve, A24 na północy), a jeśli pomylisz się i wjedziesz, dostaniesz mandat pocztą. Duże firmy zwykle mają Via Verde aktywne automatycznie, mniejsze pytają — i to o to warto zapytać jawnie. Opłaty drogowe doliczą potem do karty.

Po drugie — uszkodzenia. W Portugalii rysy na felgach są normą, pracownik zwykle pisze “fair wear” na raporcie, ale my fotografujemy wszystko sami, z czterech stron plus koła. Po trzecie — poziom paliwa. Preferujemy “full to full” (oddajesz zatankowane), bo opcja “full to empty” oznacza, że płacisz za pełny bak przy odbiorze i oddajesz puste — czyli płacisz za to, czego nie zużyjesz.

Z LIS wyjazd na A1 jest intuicyjny — jeden znak “Norte / Porto”, jeden “Sul / Algarve”, jeden “Sintra / Cascais” (A5). Pierwsze 15 minut jest przez przedmieścia, potem płynnie na autostradę. Godzina poranna (7:30–9:30) i popołudniowa (17:30–19:30) to korki — jeśli można, jedziemy poza nimi.

Trzy trasy jednego dnia

Najciekawsze w Lizbonie jest to, że nie musisz wybierać. Każdego dnia masz inną stronę kraju w zasięgu dwóch godzin. My robimy tak:

Trasa 1: Lizbona → Sintra → Cabo da Roca → Cascais

120 km, jeden dzień, i przy odrobinie szczęścia wrócisz przed zmrokiem. Drogą A5 w kierunku Cascais, potem odbijasz na Sintrę (N9). Pierwszy przystanek — Pałac Pena, kolorowy jak tort urodzinowy na skale. Bilety rezerwujemy z wyprzedzeniem, bo w sezonie kolejka zjada dwie godziny. Potem zjeżdżamy do Quinta da Regaleira — ogród z inicjacyjną studnią templariuszy i grotami, które wyglądają jak plan filmu.

Po Sintrze ruszamy na zachód drogą N247 — przez las, wzdłuż oceanu, przy punktach widokowych z których widać, jak fale biją w klify. Cabo da Roca to najdalej wysunięty punkt Europy kontynentalnej. Słup, kamień, wiatr. Wtedy wszyscy robią to samo zdjęcie i jedziemy dalej, do Cascais. Promenada biegnie aż do Estoril, restauracje serwują świeże owoce morza, a zachód słońca nad Atlantykiem jest obowiązkowy. Powrót do Lizbony autostradą A5 — pół godziny.

Trasa 2: Lizbona → Évora → Arraiolos

Ten dzień jest o Alentejo — płaskowyżu na południowy wschód od stolicy, gdzie rosną korkowce i oliwki, a wsie są bielone na zielonym horyzoncie. Drogą A2, potem A6 — około 1,5 godziny do Évory. Miasto jest na UNESCO: rzymska świątynia Diany, katedra, Kaplica Kości z napisem “my, kości, które tu leżymy, czekamy na wasze”. Obiad na Praça do Giraldo, bo w Évorze każde menu ma porco preto i wino z Alentejo.

Po południu 30 km na północ do Arraiolos — małe miasto znane z ręcznie tkanych dywanów od XVI wieku. W jednej z pracowni można zobaczyć, jak powstają. Powrót do Lizbony A6 i A2 — kolejne 1,5 godziny. Dzień długi, ale lepszy niż drugi raz ten sam pałac w Sintrze.

Trasa 3: Lizbona → Óbidos → Nazaré

Na północ, autostradą A8. Óbidos to średniowieczne miasto w murach, które mieści się w jednej pocztówce — bielone domy, bugenwille, wąskie uliczki. Wewnątrz murów spróbuj ginjinhy (wiśniowej nalewki) serwowanej w filiżance z gorzkiej czekolady. 40 km dalej — Nazaré, rybacka wioska, która 15 lat temu stała się światową stolicą bigwave’owego surfingu. Praia do Norte ma od października do marca fale wysokości 20 metrów, z klifu przy latarni Forte de São Miguel ogląda się je jak koncert.

Wracamy N242 wzdłuż wybrzeża — Foz do Arelho, São Martinho do Porto, laguna Óbidos. Albo A8 z powrotem, jeśli w Lizbonie czeka stolik na kolację. 210 km w obie strony, pięć godzin jazdy netto, ale rzadki dzień w Portugalii, kiedy jedziesz od klifów do kostki brukowej i z powrotem.

Parkingi

W samej Lizbonie auto parkujemy jak najbliżej hotelu i nie ruszamy, dopóki nie wyjeżdżamy z miasta. Strefa EMEL (płatna, od poniedziałku do soboty 9:00–19:00) obejmuje prawie całe centrum i kosztuje 1,60–2,40 €/h, zależnie od strefy (czerwona, żółta, zielona). W niedzielę parking uliczny jest darmowy. Parkingi kryte (EMEL Chão do Loureiro, EMEL Martim Moniz, Parque Calouste Gulbenkian) chodzą po 15–20 € za dobę, ale dają spokojny sen — w Bairro Alto i Alfamie uliczki są tak wąskie, że rysy są kwestią czasu.

Dodatkowa uwaga: centrum historyczne ma strefy ZER (niskiej emisji) — stare auta diesle do niej nie wjadą, ale każdy pojazd z wypożyczalni po 2020 roku jest OK. Dla pewności pytaj przy odbiorze, czy auto ma naklejkę ekologiczną. W Alfamie i Bairro Alto są strefy piesze, do których nawigacja nie powinna Was prowadzić — a często prowadzi. Google Maps w Lizbonie trzeba traktować z dystansem.

Kiedy jechać

Najlepszy moment to maj, czerwiec, wrzesień i październik. Temperatury 22–28 stopni, morze wciąż chłodne (Atlantyk nigdy nie robi się naprawdę ciepły), a turystów mniej niż w lipcu i sierpniu. Lato jest upalne (30+), Cabo da Roca w pełnym słońcu bez cienia to nie jest dobra pora na zdjęcie. Zima jest łagodna (12–16 stopni), ale pada deszcz i w Sintrze często jest mgła — co ma swój urok, ale widoku z Pałacu Pena nie ma.

Marzec i kwiecień to sezon migawkowy: kwitną migdałowce w Alentejo, pola zielone, ciepło wystarczy do pierwszego zdjęcia bez kurtki. Listopad bywa zaskakujący — dwa dni słońca, trzeci z ulewą, a ceny wynajmu spadają o 40%.

Zanim wyjedziesz

Na koniec kilka rzeczy, które u nas zawsze były pomyłką pierwszego dnia. Lewy pas na A1 i A2 jest wyłącznie do wyprzedzania — policja drogowa to sprawdza. Światła mijania obowiązkowo w tunelach (A1 ma ich sporo). W Portugalii nie płaci się za winietę, ale niektóre autostrady (A22 w Algarve, A24 na północy, A25 w kierunku hiszpańskiej granicy) mają elektroniczne bramki bez kas — jeśli twoje auto nie ma Via Verde, nie wjeżdżaj tam, albo wjedź i zapłać przez CTT w ciągu 5 dni. Z dużą wypożyczalnią o to się nie martwisz. Tankowanie jest tańsze na przedmieściach niż przy autostradach — o 5–10 centów za litr. I ostatnie: jeśli masz zaparkowane auto w Lizbonie na kilka dni, sprawdź codziennie wiadomości SMS od EMEL — opłacanie przez apkę EMEL Rua jest najprostsze.

Trzy gotowe trasy jednodniowe