Wypożyczalnia samochodów Bari

Bari jest miastem, o którym przeciętny polski turysta dowiaduje się w kolejności odwrotnej: najpierw zobaczy zdjęcie Polignano a Mare, potem trulli w Alberobello, potem dopiero zorientuje się, że to wszystko nazywa się Apulia i zaczyna od lotniska w Bari. My też tak mieliśmy.

Dobra wiadomość jest taka, że Apulia to jeden z tych regionów Włoch, w których auto wręcz się prosi. Odległości są średnie (dwie godziny od Bari do Lecce, 40 minut do Alberobello, godzina do Matery w Basilicacie), drogi pustawe w porównaniu z Kampanią, a ruch drogowy w Bari jest — jak na włoskie standardy — relatywnie uporządkowany. Druga dobra wiadomość: ceny wynajmu są jednymi z niższych we Włoszech, bo Bari nie jest top-destynacją masowego turyzmu.

Dlaczego Bari

Bari to brama — i to w trzech kierunkach naraz. Na południe ciągnie się Valle d’Itria (trulli, bielone miasteczka, wino Primitivo i Negroamaro), dalej Salento (klify, plaże, barok Lecce, zakręt na Otranto i Santa Maria di Leuca), na zachód zaczyna się Basilicata z Materą i kamiennym miastem sassi, a na północ biegnie wybrzeże Gargano z sosnami aleppo spadającymi prosto do Adriatyku.

Wszystko to jest w zasięgu jednodniowych wycieczek z Bari, bo region jest płaski i szybki. Auto jest tu praktycznie obowiązkowe — transport publiczny istnieje (Ferrovie del Sud Est), ale dojazd do trulli albo na klify Polignano pociągiem to dwie przesiadki i pół poranka. Z autem to 40 minut i kawa.

Drugi powód: lotnisko Bari-Palese (BRI), imienia Karola Wojtyły, jest dziesięć kilometrów od centrum i ma jeden terminal, dobre połączenie z Polski (Wizz Air, Ryanair) i kompaktową strefę wypożyczalni. To jedno z tych lotnisk, gdzie odbiór auta trwa dwadzieścia minut łącznie z formalnościami.

Jak odebrać samochód z lotniska

Bari-Palese (BRI) ma biura wypożyczalni w dobudowanym budynku po lewej stronie od hali przylotów, trzy minuty pieszo przez parking. Są wszystkie duże firmy plus kilka lokalnych — Targetrent i Autovia, które często mają atrakcyjniejsze ceny dla wynajmów tygodniowych. Kolejka do odbioru jest zwykle krótka, w przeciwieństwie do Rzymu czy Katanii — to nie jest lotnisko z tłumem turystów.

Przy odbiorze sprawdzamy standard: rysy i felgi (w Apulii ryzyko jest mniejsze niż w Kampanii, ale zawsze warto sfotografować), stan paliwa (preferujemy full-to-full), klimatyzacja (jeśli jedziesz w lipcu-sierpniu, sprawdź przed wyjazdem z parkingu, bo bez niej 38 stopni w Apulii to tortura).

Uwaga praktyczna o autostradach: A14 (Autostrada Adriatica) jest płatna przy wjeździe biletem, potem przy zjeździe płacisz w zależności od odcinka. Bari–Polignano to ~3 €, Bari–Lecce ~8 €, Bari–Pescara ~22 €. Wjazd z BRI na A14 jest oznakowany “Ancona/Taranto”, a wyjazd trwa dziesięć minut przez Tangenziale.

Trzy trasy jednego dnia

Trasa 1: Alberobello, Locorotondo i Valle d’Itria (110 km)

SS100 na południe, godzina drogą przez oliwne gaje i winnice. Alberobello pierwsze: trulli (ciasno zgrupowane stożkowe domy z XV–XVI wieku z sucho układanego wapienia) są w dwóch dzielnicach — turystyczne Rione Monti i nieco spokojniejsze Aia Piccola. Trullo Sovrano na uboczu jest najstarszym piętrowym trullo. Zwiedzamy przez dwie godziny, potem obiad (orecchiette z rukolą i ricottą) i jedziemy dalej.

Dwadzieścia kilometrów na północ — Locorotondo, miasteczko okrągłe (stąd nazwa), bielone, z balkonami w ceramicznych donicach. Panorama z Villi Comunale ogarnia całą Valle d’Itria z porozrzucanymi trulli. Po sąsiedzku Martina Franca z barokowymi fasadami i Cisternino wysokie nad doliną. Wracamy bocznymi SP, nie SS100 — droga jest wolniejsza, ale idzie przez pola oliwne i winnice.

Trasa 2: Polignano a Mare i Monopoli (90 km)

Krótka, łatwa, obowiązkowa. SS16 na południe wzdłuż wybrzeża, trzydzieści minut do Polignano a Mare. Parking przy Piazza Garibaldi (2 €/h), potem pieszo przez stare miasto do klifu. Lama Monachile to plaża w wąwozie pod rzymskim mostem — najlepsza pocztówka Apulii. Grotta Palazzese (restauracja wykuta w jaskini) jest za drogą i za turystyczna, ale widok z tarasu nad nią jest darmowy.

Dziesięć kilometrów dalej Monopoli — większe, spokojniejsze miasto z portem rybackim, zamkiem Karola V i kościołem Madonna della Madia. Obiad w porcie (świeże pesce azzurro), kawa na Piazza Garibaldi, spacer po wąskich uliczkach starówki. Na powrót, jeśli mamy czas, zajrzyjmy do Capitolo — pasma białych plaż na południe od Monopoli, zanim zacznie się Savelletri.

Trasa 3: Lecce i Otranto (320 km)

To jest długi dzień. 200 km w jedną stronę, ale Salento zasługuje na dojazd. A14 do końca, potem SS613 do Lecce. Centrum barokowe wymaga trzech godzin: Piazza del Duomo (katedra, biskupstwo, kampanila), Kościół Santa Croce z najbardziej przesadzonym barokiem jaki widzieliście, Piazza Sant’Oronzo z rzymskim amfiteatrem w środku. Obiad (ciceri e tria — lokalny makaron z ciecierzycą) na bocznej uliczce.

Po południu 40 km drogą SS16 i SP366 do Otranto — najdalej na wschód wysuniętego miasta Włoch. Zamek aragoński, bizantyńska katedra z mozaiką z drzewem życia, w której są mamuty, słonie i Aleksander Macedoński, wszystko z 1165 roku. Z murów miasta widać — w dobry dzień — albańskie góry na horyzoncie. Powrót A14 po ciemku, Bari o 23:00. Długi dzień, warto, ale lepiej rozłożyć na dwa.

Parkingi

Bari jest miastem, w którym parking nie jest tak krytyczny jak w Neapolu czy Rzymie, ale warto znać reguły. Strefa niebieska (strisce blu) obejmuje praktycznie całe centrum, taryfa 1,20 €/h w dni robocze 8:00–20:00, niedziele bezpłatne. Bilety kupuje się w parkomacie albo przez apkę EasyPark. Brak strefy płatnej za biletem = mandat 40 €.

Praktyczne parkingi poza strefą:

• Parcheggio Park See (okolica Fiera del Levante) — 8 €/dzień, 15 minut tramwajem do centrum.
• Parcheggio Molo San Nicola — 10–12 €/dzień, tuż przy starym porcie, pieszo do Bari Vecchia.
• Parcheggio Pendolari (Stazione Centrale) — 6 €/dzień, najdalej od centrum, ale dobrze skomunikowane.

W mniejszych miastach Apulii (Alberobello, Polignano, Monopoli) parkingi prywatne są tanie (2–4 €/dzień), często wśród winnic albo na obrzeżach, a do centrum idzie się 5–10 minut. Zdarza się, że lokalni chłopcy machają na parking nieoficjalny — nie parkujemy tam, bo za 5 € za miejsce oddajemy sobie problem na cały dzień. Lepsze są oznaczone biało-niebieskie.

Kiedy jechać

Maj, czerwiec i wrzesień to idealny moment: 25 stopni, morze ciepłe, oliwki w pełnym liściu, bez tłumu sierpniowych Włochów. Październik wciąż działa, ale po 15-tym zaczyna padać i dni są krótsze. Kwiecień jest uroczy dla Valle d’Itria — kwitnące migdałowce i pola rzepaku — ale morze jest jeszcze za chłodne na kąpiel.

Lipiec i sierpień w Apulii mają swoje za i przeciw: jest gorąco (35+ stopni), plaże są zatłoczone, parkingi pełne od ósmej, ale Valle d’Itria ma wieczorne festiwale (notte della taranta w sierpniu jest kultowa). Ceny są wysokie, ale noclegi jeszcze rozsądne w porównaniu z Amalfi. Listopad–marzec — oliwki są na gałęziach, deszcz pada sporadycznie, temperatury 15 stopni — dobra pora na Lecce bez tłumu, ale plaże i Polignano są zimne.

Zanim wyjedziesz

• Noclegi poza Bari samym — w Polignano, Monopoli, Alberobello albo Ostuni — są często ładniejsze i tańsze, a do BRI wraca się w godzinę.
• A14 ma pay-as-you-go bilet przy wjeździe, zachowaj go do wyjazdu. Zgubienie = maksymalna stawka dla całej autostrady Adriatic.
• Tankowanie na stacjach “iP” i “Eni” na SS16 tańsze niż na A14 serwisach o 15 centów za litr.
• Dla fotografów: Polignano o świcie (godz. 6:30) jest bez turystów i w najlepszym świetle. Wieczorem jest chaos.
• Do Neapolu przez A16 — 270 km, trzy godziny, opłata 20 € — warto, jeśli robimy pętlę Apulia + Kampania.
• Do Rzymu 450 km przez A14 i A1 — długa trasa, ale wykonalna w jeden dzień.
• Hub Włochy — pełny przegląd ośmiu włoskich drzwi.

Trzy gotowe trasy jednodniowe